شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۶۱۳

هرکه فانی شود بقا یابد خوش بقائی از این فنا یابد آنکه نام و نشان خود گم کرد آنچه گم کرده است وایابد بنده‌ای کو گدای سلطان است پادشاهی دو سرا یابد هر که با بینوا دمی دم زد خوش نوائی ز بینوا یابد غرق بحر محیط هر که شود عین ما را به عین ما یابد عشق مست است و عقل مخمور است ذوق مستان ما کجا یابد نعمت الله که نور دیده ماست نور او را به دیده‌ها یابد