واژه جو

شاه نعمت‌الله ولی | رباعیات | رباعی شماره ۱۷۲

/vâže/

گنجور؛ اشعار فارسی

ننشین بنشین وز همه عالم برخیز عالم چه بود ز بود عالم برخیز در کتم عدم بیا و با ما بنشین از بود وجود خویشتن هم برخیز

معنی شاه نعمت‌الله ولی | رباعیات | رباعی شماره ۱۷۲ | واژه جو