شاعیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شاعیة. [ ی َ / ی ْ ی َ ] (ع ص ) مؤنث شاعی . ج، شواع . (اقرب الموارد). «و جأت الخیل شواعی و شوائع»؛ ای متفرقه . (اقرب الموارد). جأت الخیل شواعی ؛ آمدند اسبان متفرق . (منتهی الارب ).
شاعیة. [ عی ی َ ] (اِخ ) نام یکی از فرق غلاة است . (خاندان نوبختی ص ٢٥٨ از خطط مقریزی ج ٤ ص ١٧٧).