شادکوهی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شادکوهی . (اِخ ) شاذکوهی . بنداربن احمدالشاذ کوهی الجرجانی التاجر، مکنی به ابومحمد از ابوعبداﷲ محمدبن ابراهیم بن ابوالحکیم الختلی البغدادی روایت کند. در شهر شوال سال چهار صد و یک درگذشت . (انساب سمعانی، و لباب الانساب ذیل شاذکوهی ).
شادکوهی . (ص نسبی ) منسوب به شادکوه . رجوع به شاد کوه شود.