سیمین عذار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سیمین عذار.[ ع ِ ] (ص مرکب ) سیمین عارض . سپید گونه : کزدر میدان او تا گوشه ٔ ایوان او مرکب سیمین ستام است و بت سیمین عذار. فرخی . مدتی بالا گرفتی تا بلوغ سرو بالایی شدی سیمین عذار. سعدی . رجوع به ماده ٔ قبل شود.