سیف فرغانی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۴۹

ای صبا گر سوی تبریز افتدت روزی گذر سوی درگاه شه عادل رسان از ما خبر پادشاه وقت غازان را اگر بینی بگو کای همه ایام تو میمون تراز روز ظفر اصل چنگزخان نزاده چون تو فرعی پاک دین ملک سلطانان ندیده چون تو شاهی دادگر مردمی در سیرت تو همچو گوهر در صدف نیکویی در صورت تو همچو نور اندر قمر هم بتیغی ملک دار و هم بملکی کامران هم باصلی پادشاه و هم بعدلی نامور ملک رویست و تویی شایسته بروی همچو چشم ملک چشمست و تویی بایسته در وی چون بصر باز را کوته شود از بال او منقار قهر گر بگیرد کبک را شاهین عدلت زیر پر آمن از چنگال گرگ اندر میان بیشها آهوی ماده بخسبد در کنار شیر نر ای مناصب از تو عالی چون مراتب از علوم وی معالی جمع در تو چون معانی در صور ای بدولت مفتخر، محنت کشان را دست گیر وی بشادی مشتغل، انده گنان را غم بخور هم بدست عدل گردان پشت حال ما قوی هم بچشم لطف کن در روی کار ما نظر کندرین ایام‌ای خاقان کسری معدلت ظلم حجاج است اندر روم نی عدل عمر تو مسلمان گشته و از نامسلمان حاکمان اندرین کشور نمانده از مسلمانی اثر عارفان بی‌جای و جامه عالمان بی‌نان و آب خانقه بی‌فرش و سقف و مدرسه بی‌بام و در هم شفای جان مظلومان شده زهر اجل هم غذای روح درویشان شده خون جگر خرقه می‌پوشند چون مسکین خداوندان مال لقمه می‌خواهند چون سایل نگهبانان زر قحط از آن سان گشته مستولی که بهر قوت روز کشته خواهر را برادر خورده مادر را پسر مردم تشنه جگر از زندگانی گشته سیر چون سگان گرسنه افتاده اندر یکدگر ظالمان مرده دل و مظلومکان نوحه کنا هیچ دلسوزی نباشد مرده را بر نوحه گر ظالمان خون ریز چون فصاد وزیشان خلق را خون دل سر بر رگ جان می‌زند چون نیشتر هتک استار مسلمانان چنین تا کی کنند ظالمان خانه سوز و کافران پرده در از جفای ظالمان و گرم و سرد روزگار یک جهان مظلوم را لب خشک نانی دیده‌تر اشکم گورست و پهلوی لحد بر پشت خاک گر کسی خواهد که اندر مأمنی سازد مقر چون نزول عیسی اندر عهد مانا ممکنست عدل غازانست ما را همچو مهدی منتظر عدل تو درشان ما دولت بود درشان تو در شود روزی چو در حلق صدف افتد مطر دست لطفی بر سر این یک جهان بیچاره دار کین نماند پایدار آنگه که عمر آید بسر از برای مال حاجت نیست شاهان را بظلم واز برای بار حاجت نیست عیسی را بخر نام ظالم بدبود امروز و فردا حال او آن نکرده نیک با کس جایش از حالش بتر چون مگس در شهد مظلوم اندر آویزد بدو اندر آن روزی که از فرزند بگریزد پدر محکمه آن وقت محشر باشد و محضر ملک ذوالجلال آن روز قاضی باشد و زندان سقر باشما بودند چندین ملک جویان همنشین وز شما بودند چندین پادشاهان پیشتر حرف گیرانی که خط ظلمشان بودی روان ملکشان ناگاه چون اعراب شد زیر و زبر هریکی مردند و جز حسرت نبردند از جهان هست عقبی منزل و دنیا ره و ما رهگذر تو بمان شادان و باقی زندگان را مرده دان هرکه او وقتی بمیرد این دمش مرده شمر روز دولت (را) اگر باشد هزاران آفتاب شب شمر هرگه که مظلومی بنالد در سحر بخت و دولت یافتی نیکی کن‌ای مقبل که نیست ملک دنیا بی‌زوال و کار دولت بی‌غیر عدل کن امروز تا باشد مقر تو بهشت اندر آن روزی که گوید آدمی این المفر ای شهنشاهی که افزونی زافریدون بملک وی جهانداری که از قارون بمالی بیشتر سیف فرغانی نصیحت کرد و حالی باز گفت باد پند و شعر او در طبع پاکت کارگر سود دارد پند اگر چه اندرو تلخی بود خوش بود در کام اگرچه بی‌نمک باشد شکر یاد گیر این پند موزون را که اندر نظم اوست بیتها بحر معانی لفظها گنج گهر چون تو مقبل پادشاهی رازوعظ و زجر هست این قدر کافی که بسیارست در دنیا عبر من نیم شاعر که مدح کس کنم، مر شاه را از برای حق نعمت پند دادم این قدر خیر و شر کس نگفتم از هوای طبع و نفس مدح و ذم کس نکردم از برای سیم و زر ما که اندر پایگاه فقر دستی یافتیم گاو از ما به که گردون را فرود آریم سر تا گه خشم و رضا آید ز مردم نیک و بد تا که از عقل و هوا آید ز مردم خیر و شر هرکجا باشی ز بهر دفع تیغ دشمنان باد شمشیر تو پیش دوستان تو سپر همچو آثار سلف‌ای پادشاهان را خلف قول و فعلت دلپذیر و حل و عقدت معتبر