سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات (گزیده ناقص) | غزل شماره ۳۷

این حسن و آن لطافت در حور عین نباشد وین لطف و آن حلاوت در ترک چین نباشد ماهی اگر چه مه را بر روی گل نروید جانی اگر چه جان را صورت چنین نباشد از جان و دل فزونی وز آب و گل برونی کاین آب و لطف هرگز در ماء و طین نباشد ای خدمت تو کردن بهتر زدین و دنیا! آنرا که تو نباشی دنیا و دین نباشد مشتاق وصلت‌ای جان دل در جهان نبندد انگشتری جم را ز آهن نگین نباشد چون دامن تو گیرد در پای تو چه ریزد بیچاره‌ای که جانش در آستین نباشد هان تا گدا نخوانی درویش را اگرچه اندر طریق عشقش دنیا معین نباشد اندر روش نشاید شه را پیاده گفتن گر بر بساط شطرنج اسبی بزین نباشد مرده شناس دل را کز عشق نیست جانی عقرب شمر مگس را کش انگبین نباشد آن کو به عشق میرد اندر لحد نخسبد گور شهید دریا اندر زمین نباشد الا به عشق جانان مسپار سیف دل را کز بهر این امانت جبریل امین نباشد