سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات (گزیده ناقص) | غزل شماره ۱۱۵

دل در غم چون تو بی‌وفایی در بستم و می‌کشم جفایی عمرت خوانم از آنکه با کس چون عمر نمی‌کنی وفایی هر روز به هر کسیت میلی هر لحظه به دیگریت رایی گر نیست دل تو راست با ما می‌زن به دروغ مرحبایی گم گشت و نشان همی نیابم مسکین دل خویش را به جایی در کوی خود ار ببینی او را از ما برسان بدو دعایی در دل غم غیر تست‌ای دوست در خانه کعبه بوریایی ای مرهم انده تو کرده درد دل ریش را دوایی وی مصقله غم تو داده آیینه روح را صفایی گر سود کند زیان ندارد در کوی تو گه گهی گدایی سیف از غم عشق تو سپر کرد گر تیغ برو کشد قضایی