سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۹

آن نگاری کو رخ گلرنگ داشت بی‌رخش آیینه دل زنگ داشت وآن هلال ابرو که چون ماه تمام غره یی در طره شبرنگ داشت یک نظر کرد و مرا از من ببرد جادوی چشمش چنین نیرنگ داشت چون نگین بر دل نشان خویش کرد یار نام آور که از ما ننگ داشت دل برفت و خانه بر غم شد فراخ کانده او جای بر دل تنگ داشت بی‌غم او مرده کش باشد چو نعش قطب گردونی که هفت اورنگ داشت هم ز دست او قفا خوردم چو چنگ گرچه بر زانوم همچون چنگ داشت صد نوا شد پرده افغان من ارغنون عشقش این آهنگ داشت روز و شب چون دیگ جوشان ناله کرد آب خامش چون گذر بر سنگ داشت سیف فرغانی بصلحش پیش رفت گرچه او در قبضه تیغ جنگ داشت آفتابی اینچنین بر کس نتافت تا اسد خورشید و مه خرچنگ داشت