سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰۳

جانا بیا که مرا جان دریغ نیست عید منی مرا زتو قربان دریغ نیست هرگز بصدر دل نرسد دوستی جان آنرا که از محبت تو جان دریغ نیست هر چیز کآن من بودای جان اگر منم بستان زمن که از تو مرا آن دریغ نیست عشاق سیم و زر بگدایان کو دهند زین هر دو جان بهست و زجانان دریغ نیست سلطان عشقت آمد و در دل نهاد تخت کرسی مملکت زسلیمان دریغ نیست در سفره گرچه نان نبود من گدای را در خانه هرچه هست زمهمان دریغ نیست دل جان خود دریغ نمی‌دارد از غمت ما را سریر ملک زسلطان دریغ نیست دل با غم تو گفت که گرچه شکسته‌ام چون من سفال از چو تو ریحان دریغ نیست ممنوع از سکندر دنیا طلب بود از خضر آب چشمه حیوان دریغ نیست درراه عشق تو که مرا دوست دشمنست عرض من از ملامت خصمان دریغ نیست بهر چو تو عزیز که یوسف غلام تست این گوسپند بنده ز گرگان دریغ نیست من مرغ دانه‌ام ز پی دام مرغ تو مرغم ز دانه دانه ز مرغان دریغ نیست من نان خود دریغ نمی‌دارم از سگت ای دوست گر ترا سگ ازین نان دریغ نیست گر پسته‌تر است ز طوطی شکر دریغ این طوطی ازچو تو شکرستان دریغ نیست گوهر بیار سیف و زجانان نظر بخواه کان آفتاب را نظر از کان دریغ نیست