سُلَّم

أَوْ سُلَّماً فِی السَّمآءِ «سُلَّم» (بر وزن خرّم)، به معناى نردبان، و گاه به معناى هر گونه وسیله است، در این که آنها مدعى استماع چه چیزى بودند؟ در میان مفسران گفتگو است، بعضى آن را به وحى تفسیر کرده اند، و بعضى دیگر نسبت هایى را که به پیامبر(صلى الله علیه وآله) مى دادند، مانند شاعر و مجنون، و یا شریک هایى که براى خدا مى پنداشتند، و بعضى به معناى نفى نبوت از پیامبر(صلى الله علیه وآله) تفسیر کرده اند (جمع میان این معانى نیز بعید نیست، هر چند معناى اول از همه روشن تر است).(30)