سوکوار

سوکوار. (ص مرکب ) عزادار. مصیبت زده . ماتم زده : دو رخساره پرخون و دل سوکوار دو دیده پر از نم چو ابربهار. فردوسی . دل ترسا همی داند کز او کیشش تبه گردد لباس سوکواران زآن قِبَل پوشد همی ترسا. فرخی . که تا شادمانه نگردد زمین نپوشد هوا جامه ٔ سوکوار. ناصرخسرو. گرد وداع گاه تو ای دوست روز و شب یعقوب وار مانده خروشان و سوکوار. عمعق بخارائی . پرسید ورا چو سوکواران کین دور ز اهل و بیت و یاران . نظامی . شبی بکلبه ٔ احزان عاشقان آیی دمی انیس دل سوکوار من باشی . حافظ. رجوع به سوگوار شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی