سهیل
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(سُ هَ) [ ع. ] (اِ.) بَرَک ؛ ستارهای از قدر اول در نیم کرة جنوبی آسمان در صورت فلکی «کشتی» یا «سفینه» که در آخر فصل گرما طلوع میکند و میوهها در آن وقت میرسند، و چون در یمن کاملاً مشهود است، آن را سهیل یمن یا سهیل یمانی خوانند.<br>