سهراب سپهری | شرق اندوه | نیایش

دستی افشان، تا ز سر انگشتانت صد قطره چکد، هر قطره شود خورشیدی باشد که به صد سوزن نور، شب ما را بکند روزن روزن. ما بی‌تاب، و نیایش بی‌رنگ. از مهرت لبخندی کن، بنشان بر لب ما باشد که سرودی خیزد در خورد نیوشیدن تو. ما هسته پنهان تماشاییم. ز تجلی ابری کن، بفرست، که ببارد بر سر ما باشد که به شوری بشکافیم، باشد که ببالیم و به خورشید تو پیوندیم. ما جنگل انبوه دگرگونی. از آتش همرنگی صد اخگر برگیر، برهم تاب، برهم پیچ: شلاقی کن، و بزن بر تن ما باشد که ز خاکستر ما، در ما، جنگل یکرنگی بدر آرد سر. چشمان بسپردیم، خوابی لانه گرفت. نم زن بر چهره ما باشد که شکوفا گردد زنبق چشم، و شود سیراب از تابش تو، و فرو افتد. بینایی ره گم کرد. یاری کن، و گره زن نگه ما و خودت با هم باشد که تراود در ما، همه تو. ما چنگیم: هر تار از ما دردی، سودایی. زخمه کن از آرامش نامیرا، ما را بنواز باشد که تهی گردیم، آکنده شویم از والا نت خاموشی. آیینه شدیم، ترسیدیم از هر نقش. خود را در ما بفکن. باشد که فرا گیرد هستی ما را، و دگر نقشی ننشیند در ما. هر سو مرز، هر سو نام. رشته کن از بی‌شکلی، گذران از مروارید زمان و مکان باشد که بهم پیوندد همه چیز، باشد که نماند مرز، که نماند نام. ای دور از دست! پر تنهایی خسته است. گه گاه، شوری بوزان باشد که شیار پریدین در تو شود خاموش.