سهراب سپهری | حجم سبز | غربت

ماه بالای سر آبادی است، اهل آبادی در خواب. روی این مهتابی، خشت غربت را می‌بویم. باغ همسایه چراغش روشن، من چراغم خاموش، ماه تابیده به بشقاب خیار، به لب کوزه آب. غوک‌ها می‌خوانند. مرغ حق هم گاهی. کوه نزدیک من است: پشت افراها، سنجدها. و بیابان پیداست. سنگ‌ها پیدا نیست، گلچه‌ها پیدا نیست. سایه‌هایی از دور، مثل تنهایی آب، مثل آواز خدا پیداست. نیمه شب با ید باشد. دب آکبر آن است: دو وجب بالاتر از بام. آسمان آبی نیست، روز آبی بود. یاد من باشد فردا، بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم. یاد من باشد فردا لب سلخ، طرحی از بزها بردارم، طرحی از جاروها، سایه هاشان در آب. یاد من باشد، هر چه پروانه که می‌افتد در آب، زود از آب در آرم. یاد من باشد کاری نکنم، که به قانون زمین بر بخورد. یاد من باشد فردا لب جوی، حوله‌ام را هم با چوبه بشویم. یاد من باشد تنها هستم. ماه بالای سر تنهایی است.