سنگ صبور
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(~ صَ) [ فا - ع. ] (اِمر.) ۱- سنگ اساتیری که غمهای مردم را میشنید و غم خوار آنان بود (اصولاً سنگ به صبوری و تحمل مَثَل است). ۲- مجازاً دوست شکیبا و دلسوز که به درد دل شخص گوش دهد.
/vâže/
فرهنگ فارسی معین
(~ صَ) [ فا - ع. ] (اِمر.) ۱- سنگ اساتیری که غمهای مردم را میشنید و غم خوار آنان بود (اصولاً سنگ به صبوری و تحمل مَثَل است). ۲- مجازاً دوست شکیبا و دلسوز که به درد دل شخص گوش دهد.