سنتو
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(س نْ تُ) [ انگ. ] (اِ.) سازمان پیمان مرکزی. اعضای این پیمان - ایران، انگلستان، پاکستان و ترکیه - بودهاند که در ۲۱ اوت ۱۹۵۹ جانشین پیمان بغداد شد. امریکا بر این پیمان نظارت داشت، در مانورهای آن شرکت میکرد و به اعضای آن کمک نظامی میداد. این پیمان در سال ۱۹۷۹ به پایان رسید.<br>