سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۷۷

دوش رفتم به سر کوی به نظاره دوست شب هزیمت شده دیدم ز دو رخساره دوست از پی کسب شرف پیش بناگوش و لبش ماه دیدم رهی و زهره سما کاره دوست گوشها گشته شکر چین که همی ریخت ز نطق حرفهای شکرین از دو شکر پاره دوست چشمهای همه کس گشته تماشاگه جان نز پی بلعجبی از پی نظاره دوست پیش یکتا مژه چشم چو آهوش ز ضعف شده شیران جهان ریشه‌ای از شاره دوست کرده از شکل عزب خانه زنبور از غم دل عشاق جهان غمزه خونخواره دوست هر زمان مدعی را ز غرور دل خویش تازه خونی حذر اندر خم هر تاره دوست چون به سیاره شدی از پی چندین چو فلک از ستاره شده آراسته سیاره دوست لب نوشینش بهم کرده بر نظم بقاش داد نوشروان با چشم ستمگاره دوست دوش روزیم پدید آمده از تربیتش بازم امروز شبی از غم بی‌غاره دوست چه کند قصه سنایی که ز راه لب و زلف یک جهان دیده پر آوازه آواره دوست هست پرواره او را رهی از بام فلک همت شاه جهان ساکن پرواره دوست شاه بهرامشه آن شه که همیشه کف او سبب آفت دشمن بود و چاره دوست زخم و رحم و بد و نیکش ز ره کون و فساد تا ابد رخنه دشمن بود و یاره دوست