سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۹۶

ای آنکه به دو لب سبب آب حیاتی جانرا به دو شکر ز غم هجر نباتی آرایش دینی تو و آسایش جانی انس دل و نور بصر و عین حیاتی از خوبی خود غیرت خوبان جهانی وز حسن و ملاحت صنم حور صفاتی از لطف در الفاظ بشر تحفه وحیی وز حسن در انفاس ملک وصف صلاتی اوصاف جمال تو همه کس بنداند زیرا که تو توقیع رفیع‌الدرجاتی لولاک لما کنت امینی به حیاتی والعیش یهنی بک اذانت ثناتی