سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۸۱

خود را چو عطا دهی فراوان مستای وز منع کسی نیز مرو نیک از جای در منع و عطا ترا نه دستست و نه پای بندنده خدایست و گشاینده خدای