سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۶۹

گر با فلکم کنی برابر بیشم عالم همه یک ذره نیرزد پیشم هرگز نمرم ز مرگ از آن نندیشم کز گوهر خود ملایکت را خویشم