سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۳۷

ای بیماری سرو ترا کرده کناغ پس دست اجل نهاده بر جان تو داغ خورشید و چراغ من بدی و پس از این ناییم بهم پیش چو خورشید و چراغ