سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۳۱

آراست بهار کوی و دروازه خویش افگند به باغ و راغ آوازه خویش بنمای بهار را رخ تازه خویش تا بشناسد بهار اندازه خویش