سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۵

تا در چشمم نشسته بودی در تاب پیوسته همی بریختی در خوشاب و اکنون که برون شدن به رستم ز عذاب چون دیده ز خس برست کم ریزد آب