سلمان ساوجی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۲

ای دل شوریده جان، نیست شو از هر چه هست کز پی تاراج دل، عشق برآورد دست منکر صورت نشد، عارف معنی شناس راه به معنی نبرد عاشق صورت پرست از پی محنت شود، مست محبت، مدام هر که شراب بلی، خورد ز جام الست بزم وصال تو را، چشم تو خوش ساقی است کز نظرش می‌شود، مردم هشیار مست خادم نقاش فکر، نقش رخت سالها خواست که بر لوح جان، بندد و صورت نبست یک سحر از خواب خوش، چشم خوشت بر نخاست دست ندادش شبی، با تو به خلوت نشست از سر من گر قدم، باز گرفتی چه شد لطف تو صد در گشاد، یک دراگر بست بست کام دل خویش یافت، هر که به درد تو مرد درد دل خویش جست، هر که ز درد تو جست