سلمان ساوجی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۹

غمزه بیمار یار، از ناتوانی خوشترست قامتش را در طبیعت، اعتدالی دیگر است چشم بیمار تو در خواب است و ابرو بر سرش ای خوشا، بیمار، کش پیوسته باری بر سر است زیر لب با ما حدیثی گو، که این بیمار را مدتی شد کارزوی شربتی زان شکرست آفتاب ما «بحمد الله» مبارک طالع است پادشاه ما به نام ایزد، همایون اختر است چون هلالش، هر زمان جاه و جلالی از نواست چون صباحش، هر نفس نور و صفایی در خورست ناله شبگیر سلمان، عاقبت شد کارگر بخت، بیدارست و دولت یار و همت یاورست