سلمان ساوجی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۴۶

بر گل رفتم از غالیه‌تر زده‌ای باز گل را به خط نسخ قلم در زده‌ای باز گل را ز رهی ساخته‌ای از گره زلف تا راه کدامین دل غمخور زده‌ای باز بر گل زده‌ای حلقه و بر تنگ شکر قفل امروز همه بر گل و شکر زده‌ای باز آن ژاله صبح است و ا آب حیات است یا آب گل ترکه به گل بر زده‌ای باز گل را به چه دل خنده برآید ز خجالت؟ بس خنده که بر روی گل‌تر زده‌ای باز هر سیم سر شکم که روان بود به سودا بر سکه رویم همه با زر زده‌ای باز بر ساغر ما سنگ جفا می‌زنی‌ای دوست! با تو چه توان گفت که ساغر زده‌ای باز؟ همچون قلم اندر خطم از زلف تو زیراک بی‌واسطه‌ام همچو قلم سرزده‌ای باز گفتی که به هم بر نزم کار تو، سلمان! در هم زده‌ای زلف و به هم برزده‌ای باز