سلمان ساوجی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۳۸

زحمت ما می‌دهی، زاهد تو را با ما چه کار عقل و دین و زهد را با عاشق شیدا چه کار؟ می‌خورد صوفی غم فردا و ما می‌خوریم مرد امروزیم، ما را با غم فردا چه کار؟ جای عیاران سرباز است کوی عاشقی ای سلامتجوی برو بنشین، تو را با ما چه کار؟ راز لعل شاهدان بر زاهدان پوشیده است متقی را در میان مجلس صهبا چه کار ما ز سودای دو چشم آهویی سر گشته‌ایم ورنه این سرگشته را در کوه و در صحرا چه کار؟ دل برای گوهری از راه چشمم رفته است هر که را گوهر نیاید، در دل دریا چه کار؟ دین و دنیا هر دو باید باخت در بازار عشق مردم کم مایه را خود با چنین سودا چه کار؟ ما شراب و شاهد و کوی مغان دانیم و بس با صلاح توبه و حج و حرم ما را چه کار؟ تا نپنداری که سلمان را نظر بر شاهدست مست جام عشق را با شاهد رعنا چه کار؟ عشق اگر زیبا بود، معشوقه گو زیبا مباش عشق را با صورت زیبا و نا زیبا چه کار؟