سلمان ساوجی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۱۰

ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت عید صاحب نظران، طاق خم ابرویت گیسوی تو، شب قدرست و درو، منزل روح خود که داند به جهان، قدر شب گیسویت گوشه ماه ز برقع بنما، تا چو هلال شود انگشت نمای همه عالم، رویت