سلمان ساوجی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۸

آتش ز دهان شمع دیشب می‌جست ناگاه سپیده دم زبانش بشکست سر رشته به پایان شد و تابش بنماند روزش به شب آمد و بروزم بنشست