سلمان ساوجی | جمشید و خورشید | بخش ۱۲ - قطعه

بجز از آتش دراز زبان بجز از خامه زبان کوتاه کس نیارست کرد در عالم دو زبانی و سرکشی با شاه لاجرم خاکسار و سرگردان آن به تون رفت و این به آب سیاه در آن اندیشه مه بگداخت تن را که بندد بر سمندش خویشتن را خیالی چند کج باشد کزین عار توان بستن بر اسب او به مسمار عقابش را چو شد زاغ کمان جفت به وصف الحال نیز این شعر می‌گفت: