سلمان ساوجی | جمشید و خورشید | بخش ۱۰۶ - دوبیتی

مرا چو یاد زیار و دیار خویش آید هزار ناله زار از درون ریش آید نشسته در پس زانوی غربتم شب و روز خدای داند ازین پس مرا چه پیش آید