سرا و ضرا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سرا و ضرا.[ س َرْ را وُ ض َرْ را ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) شدت و رخا. راحتی و ناراحتی . خوشی و ناخوشی : اگر تو از صحبت ما ملول گشته ای من بهیچ حال مفارقت تونخواهم کرد در حال به سرا و ضرا و شدت و رضا طریق موافقت و مرافقت خواهم سپرد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).