سخن شناس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سخن شناس . [ س ُ خ َ ش ِ ] (نف مرکب ) شناسنده ٔ سخن . سخندان . سخن سنج . ادیب : سخن شناسان بر جود او شدید یقین کجا یقین بود آنجا بکار نیست گمان . فرخی . دانی که من آن سخن شناسم کَابیات نو از کهن شناسم . نظامی . چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست سخن شناس نه ای دلبرا سخن اینجاست . حافظ. بر ضمیر خورشید اقتباس هوشمند سخن شناس در نقاب شبهه و اقتباس مخفی نخواهد بود. (حبیب السیر).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی