ستایش بردن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ستایش بردن . [ س ِ ی ِ ب ُ دَ ] (مص مرکب )ستوده شدن . نیک نام گشتن . به نیک نامی مردن . ممدوح دیگران شدن بسبب کار نیک و منش پسندیده : فریدون فرخ ستایش ببرد بمرد او و جاوید نامش نمرد. فردوسی . بدیوار پشتش نهاد و بمرد بمرد و ز گیتی ستایش ببرد. فردوسی .