سبت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(سَ) [ ع. ] (اِ.) شنبه، نخستین روز هفته.<br>
فرهنگ فارسی معین
(سَ) [ ع. ] (اِ.) شنبه، نخستین روز هفته.
(سُ بَّ) [ ع. سبه ] (اِ.) ننگ و عار.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سبت . [ س ُ / س َ ] (ع اِ) گیاهیست که بگیاه خطمی ماند. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
سبت . [ س ِ ] (اِخ ) یکی از نامهای خورشید است . رجوع به ماللهند ص ١٠٥، ١٠٦ و ١٩٩ شود.
سبت . [ س ِ ب ِ ] (ع اِ) نام گیاهی است که آن را شبت و شِوِد و سبط خوانند. (المعرب جوالیقی ص ٢٠٩). و رجوع به نشوءاللغة ص ٢٢٠ شود. شوت . (مهذب الاسماء). رجوع به شبت و شِوِد و سبط شود.