سبال

(س) [ ع. ] (اِ.) ج. سبلت ؛ موی پشت لب مرد.<br>

(س) [ ع. ] (اِ.) ج. سبلت ؛ موی پشت لب مرد.

سبال . [ س ِ ] (ع اِ)ج ِ سبلة. (دهار) (مهذب الاسماء) (غیاث ) : به نیم گرده بروبی بریش بیست کنشت بصد کلیچه سبال تو شو که روب نرفت . عماره ٔ مروزی . لاف تو ما را بر آتش بر نهاد کآن سبال چرب تو بر کنده باد. مولوی . رجوع به سبلة شود.

سبال . [ س ِ ] (اِخ ) جایگاهی است میان بصره و مدینة. (معجم البلدان ).