سال و ماه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سال و ماه . [ ل ُ ] (ترکیب عطفی، ق مرکب ) سال تا سال . همواره . همیشه : همی حسد کنم و سال و ماه رشک برم بمرگ بوالمثل و مرگ شاکر جلاب . ابوطاهر خسروانی . همه کبر و لافی بدست تهی به نان کسان زنده ای سال و ماه . معروفی . گفتم زمانه خاضع او باد سال و ماه گفتا خدای ناصر او باد جاودان . فرخی . سپید آمدی سنگ او سال و ماه جز اندر زمستان که بودی سیاه . اسدی . او میر نیکوان جهان است و نیکویی تاج است سال و ماه مر او راو گرزن است . یوسف غروضی . رجوع به سال و مه شود.