زبانه دار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زبانه دار. [ زَ ن َ / ن ِ ] (نف مرکب ) ملتهب . مشتعل . شعله کش . زبانه کش : تا در شب انتظار بودند چون شمع زبانه دار بودند. نظامی (الحاقی ). رجوع به زبانه شود. ◄ آنچه دارای برآمدگی یا تکمه ای شبیه بزبان باشد. رجوع به زبانه شود.