زبانه برزدن

زبانه برزدن . [ زَ ن َ ب َ زَ دَ ] (مص مرکب ) (...آفتاب ): شعله و نور افشاندن طلوع پرتو آفتاب . پدید آمدن شفق . آفتاب زدن : چو برزد زبانه ز کوه آفتاب سر نامداران برآمد ز خواب . فردوسی . چنان افتاده بد آتش بجانش که برمیزد زبانه از دهانش . نظامی . برمیزندز مشرق شمع فلک زبانه ای ساقی صبوحی درده می شبانه . سعدی . رجوع به «زبانه زدن » و «زبانه کشیدن » شود.