زبان کلک

زبان کلک . [ زَ ن ِ ک ِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) نوک قلم . زبان قلم : کلکش چو مرغکی است دو دیده پر آب مشک وز بهر خیر و شر زبانش دو شاخ تر. عسجدی . نام حافظگر برآید بر زبان کلک دوست از جناب حضرت شاهم بس است این ملتمس . حافظ.