زایجه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(یِ جِ) (اِ.)<BR>۱- لوحهای مربع یا گِرد که جای سیارات و بروج دوازده گانه روی آن نقش شده و از آن برای احکام نجومی یا بدست آوردن حکم طالع استفاده میکردند.<BR>۲- شکلی است دارای ۱۲۳ خانه که از آن حالت ماه و سال و مولود استخراج میشود.<br>