رکابی

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا

(رِ) [ ع - فا. ] (ص نسب. اِ.) ۱- اسب یدک، کتل. ۲- شمشیری که پهلوی اسب بندند؛ زیر رکابی. ۳- پیاله، نعلبکی. ۴- طبقچه. ۵- سپاهی پیاده. ۶- سفره دار. ۷- ویژگی لباسی (اعم از پیراهن، زیرپیراهن، شلوار و مانند آن) که با نوارهایی جلو و عقب آن‌ها را به هم وصل کنند. ۸- یکی از استخوان‌های زیر گوش است که در گوش میانی بین زایدة عدسی استخوان سندانی و پنجرة بیضی قرار دارد و دارای سه قسمت سر و قاعده و شاخه‌های قدامی و خلفی می‌باشد؛ رکاب الاذن، عظم رکابی.