روایح

(رَ یِ) [ ع. روائح ] جِ رایحه.<br>

(رَ یِ) [ ع. روائح ] جِ رایحه.

روایح . [ رَ ی ِ ] (ع اِ) صورتی است از روائح بمعنی بویهای خوش یا ناخوش : روایح کرمت با ستیزه رویی طبع خواص نیشکر آرد مزاج کسنی را. انوری . و در این حالت روان فردوسی که به رایحه ای از روایح فردوس مخصوص باد... (جهانگشای جوینی ). اگرم چو عود سوزی تن من فدای جانت که خوش است عیش مردم به روایح عبیرم . سعدی . و رجوع به روائح و رائحة شود.