رهی معیری | غزلها - جلد چهارم | یار دیرین

به سوی ما گذار مردم دنیا نمی‌افتد کسی غیر از غم دیرین به یاد ما نمی‌افتد منم مرغی که جز در خلوت شبها نمی‌نالد منم اشکی که جز بر خرمن دلها نمی‌افتد ز بس چون غنچه از پاس حیا سر در گریبانم نگاه من به چشم آن سهی بالا نمی‌افتد به پای گلبنی جان داده‌ام اما نمی‌دانم که می‌افتد به خاکم سایه گل یا نمی‌افتد رود هر ذره خاکم به دنبال پریرویی غبار من به صحرای طلب از پا نمی‌افتد مراد آسان به دست آید ولی نوشین لبی جز او پسند خاطر مشکل پسند ما نمی‌افتد تو هم با سروبالایی سری داری و سودایی کمند آرزو برجان من تنها نمی‌افتد نصیب ساغر می‌شد لب جانانه بوسیدن رهی دامان این دولت به دست ما نمی‌افتد