رعیت پناه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رعیت پناه . [ رَ عی ی َ پ َ ] (ص مرکب ) که پناه رعیت باشد. که برای ملت و رعیت ملجاء و پناهگاه باشد : رعیت پناها دلت شاد باد به سعیت مسلمانی آباد باد. سعدی . خردمند شاها رعیت پناها که مخصوص بادی به تأیید سرمد. سعدی .