رستی خور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
رستی خور. [ رُ خوَرْ / خُرْ ] (نف مرکب ) رستی خورنده . روزی خوار. رزق خوار. رستی خوار. که غذا و روزی بخورد : آزاد رسته از در دربند حادثات رستی خوران باغ رجا را چو میوه ایم . خاقانی . و رجوع به رُستی و رستی خوار و رستی خوردن و مترادفات کلمه شود.