ربوب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ربوب . [ رَ ] (ع اِ) پسر زن مرد از شوهر دیگر. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). ◄ شوهر مادر. (از اقرب الموارد).
ربوب . [ رُ ] (ع اِ) ج ِ رُب ّ. (ناظم الاطباء). ج ِ رُب، شیره ٔ سطبر از هر ثمر بعدِ فشاردن آن . (آنندراج ). رجوع به رُب شود. ◄ ج ِ رَب ّ. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رجوع به رَب شود.