راهب/vâže/ذخیره واژهاشتراکهمهلغتنامه دهخدالغتنامه دهخدا(هِ) [ ع. ] (اِ.) عابد مسیحی، پارسا و گوشه نشین. جِ رهبان، راهبین.<br>مترادفها و واژههای مرتبطتارک، صومعهنشین، عزلتگزینواژه قبلی: راه گیرواژه بعدی: راهبر