راه پیمای
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
راه پیمای . [ پ َ / پ ِ ] (نف مرکب ) راه پیما. راه پیماینده . رونده ٔ راه . که راه طی کند. که راه پیماید. که راه رود. راهرو : کعبه صفتند و راه پیما باور کنی که آسمان و ماهند. خاقانی . و رجوع به راه پیما شود.
فرهنگ املایی واژه‌دان
واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی